ch
114
114
via est ad virtutem bonaque & compendiaria.
ch
115
115
Oportet incorruptibilium desiderio flagrantem, pro nihilo ducere corruptioni obnoxia.
ch
116
116
#p117
Si vitam quae vere vita est desideras, exspecta semper mortem humanam,
ch
117
117
#p116
& odio prosequere vitam praesentem. Vides enim, quod rota indefinenter voluatur.
ch
118
118
Ne appetas bona quorum usus praeterit, & possessio perit.
ch
119
119
Foeliciter agentes ride, infoelicibus vero condole: alterum enim foelicitatis merces est, alterum vero philosophiae est documentum.
ch
120
120
Patientiam exerce, quemadmodum ipsam cognouisti exercitatam martyribus: quandoquidem conscientiae testimonio etiam nos examinabimur.
ch
121
121
Omnibus rebus preferas animam, & sic uirtutis cursus sine defatigatione perfictitur.
ch
121
121
Omnia sunt corruptioni obnoxia: anima vero immortalis est. Incorruptibilia ergo praeferre decet corruptibilibus.
ch
123
123
Praepara te contra adversa, & lucraberis inde plurima.
ch
124
124
Ne petas a Deo dulcia, sed sola tibi salutaria: illa etenim rogatus non donat. quod si ea acceperis, nocumentum tibi afferunt.
ch
125
125
Ne accuses paupertatem: constantem enim legis athletam efficit.
ch
126
126
Ne laeteris divitijs: curae enim quae ipsis impeduntur, a Deo separant ut plurimum, & praeter hominum expectationem.
ch
127
127
#p129
Prope est finis: ignaviae deditus paret se ad supplicium.
ch
128
128
#p128
non longe abest messis: a spinis itaque agrum animae liberemus.
ch
129
129
Nihil iudicem latet: frustra ergo peccare conamur, ut lateamus iudicem.
ch
130
130
Reverere angelos magis quam homines: multi enim nobis adsunt, & ab omni turpi actione recedunt.
ch
131
131
Meditare sententiam iudicis: & abige a te omne si quid tibi adhaeret adulterinum, mundanae uersutiae.
ch
132
132
Damnum esse ocium & segniciem existimato: semperque aliquid peragere studeto, quorum rationem possimus reddere.
ch
133
133
Semper vitae considera inconstantiam: & nihil quod in ea usu venerit, animum tuum diverse trahere poterit.
ch
134
134
Laeta vitae huius fluxa ne te oblectent: hami enim sunt, animam ut pisces irretientes.
ch
135
135
#p137
Arce tentationes, tentatus vero fortitudinem praesta:
ch
136
136
#p136
nec unquam pauperem despicias lachrymantem, ne contra despiciatur orationis tuae lachryma.
ch
137
137
Philosophia hominibus res est eximia: unigenita vero existens, sola soli vult coire possessori.
ch
138
138
Virtus Dei indumentum est: hanc contexe, & ornaberis stola Dei naturam humanam induentis.
ch
139
139
Quaecunque in terra furto auferri possunt, fugito, & acquire coelestia: ea enim in praedantium digitos non perveniunt.
ch
140
140
Delicate vivere, fugere oportet: ad opera enim rapit, ex quibus gemitus post sobrietatem oriuntur.
ch
141
141
Cogitationes carnales satius est abominari: corrumpunt enim corpus, & animam pulluunt.
ch
142
142
Necque terrena bona sine laboribus parantur: cuius gratia igitur coelestia, propter laborem declinamus?
ch
143
143
Si vis virtuti citra laborem studere, cogita laborem temporaneum esse, mercedem vero aeternam.
ch
144
144
Qui ad voluptates obscoenas colliquescunt, cogitent illi voluptatis brevitatem, & poenae magnitudinem.
ch
145
145
Si vita est sordida, bestialis est sine dubio anima: debentque lugere rationem homines, a se ipsis poenis affecti.
ch
146
146
Omnia corruptioni obnoxia esse putato: solam vero virtutem incorruptibilem existere.
ch
147
147
Neglige alia omnia quae bestialem efficiunt hominem: ea vero perage, quae te coelestem habere originem ostendere possint.
ch
148
148
Operam da virtuti: ipsa enim per philosophiam novum Adamum te constituet.
ch
149
149
Si ventri imperas, impera quoque linguae: ne tum feruus existas ventris, tum etiam liber sis stolide.
ch
150
150
Deum dilige: super ipsum vero domesticos ne colloces: ne forte iuxta ipsius vocem ipso indignus, cum non vis, inveniaris.
ch
151
151
Fortiter perfer afflictiones: coronae enim horum sunt, qui in eis certamen sustinent.
ch
152
152
Res est beata, malis affici: inferre vero, miserrimum. qui enim patitur, Christi haeres: faciens vero, diaboli cohaeres esse creditur.
ch
153
153
Bonus ieiunij est panis: quandoquidem a voluptatis pane immunis existit.
ch
154
154
Sancta est orationis ara: pertrahit enim ad nos sancte, sanctum sanctorum.
ch
155
155
Ne putes iustitiam virtutis esse parergon. Nam sine ipsa omne opus immundum est.
ch
156
156
Si seminaveris pauperibus, quae tua sunt serito: aliena enim zizanijs sunt amariora.
ch
157
157
Caecus est misericors, ni existat etiam iustus: colens agrum, quem contemplari non potest.
ch
158
158
Expecta semper, nec vero metue mortem: utrumque enim verum philosophiae signum est.
ch
159
159
Virtutem colito non ut decipias, sed ut iuves videntes.
ch
160
160
Honesta loqui decet, etiam non honesta facientem: ut incipiat eum pudere verborum, quibus opera turpia significantur.
ch
161
161
Si coelum desideras, nihil tibi in terra su negotij: non enim sinit ipsa ad coelum evolare.
ch
162
162
Ne velis malis artibus ditescere, ut pauperum sis sublevator: de iuste partis enim iubet Deus misereri iustum.
ch
163
163
Si poculum frigidae aquae iustificat misericordem, quanta putas retributio expectat, distribuentem omnia pauperibus?
ch
164
164
Mater virtutum est castitas, & compassio: non itaque licet Christo militare sine hac vel illa.
ch
165
165
Ne negligas compassionem: ipsa enim bonum Dominum e coelo nobis detraxit.
ch
166
166
Ne contemnas castitatem: nam illius organum, propter nos incarnatum Christum exhibuit.
ch
167
167
Ne dicas, Ulciscar hostem: iustum enim iudicem in coelo habemus.
ch
168
168
Ne velis delicate vivere, nec ditescere, nec gloriae cupidus esse: corruptio enim haec sunt vitae, nos vero non sumus corruptibiles.
ch
169
169
Propter mortuum ne lugeas: communis enim via est, beatus vero qui praecessit.
ch
170
170
Peccantem luge, non vero pauperem existentem: coronatur vero iste, ille vero plectitur.
ch
171
171
Ride rotam vitae sine ordine rotatam: cave vero foveam, in quam devoluit dormientes in ipsa (vita).
ch
172
172
Loquere Deo multa, & hominibus pauca: legis vero meditatione utraque recte dispones.
ch
173
173
Balneum bonum est animae, orationis lachryma: verum cum oratione memor sis, cuius gratia lacrymas fuderis.
ch
174
174
Principes vitae ne beatos praedica: potentes enim cum sint, potenter quoque praeerunt. Unde ipsi etiam iudicem austeriorem habebunt.
ch
175
175
Oportet laborare Adami filios: nos enim laborantes in lege, retributionem lucrabimur.
ch
176
176
Necesse est Euae filios affligi: verum quando patienter afflictiones sustinuerimus, in benedictionem nobis vertitur maledictio.
ch
177
177
Conscientia pro lucerna utere in actionibus. Ea enim quae in vita bonae sint actiones, quae vero male, tibi ostendit.
ch
178
178
Nos ipsos iudicemus, & iudex placabitur: gaudet enim ut bonus, peccatorem conspicatus, onus suum discutientem.
ch
179
179
Si sordidum quid a nobis commissum est, poenitentia id lavemus: debemus enim puram nostram imaginem ut regulam imitari.
ch
180
180
Priusquam videntur animae hulcera, ea curabimus: ut lucremur ijs pharmacis poenam.
ch
181
181
Quemadmodum vincti difficulter incedunt: sic cursum virtutis purum haud absolvunt, vitae negocijs impliciti.
ch
182
182
Oportet peccatum odisse: sic enim ipsius laqueum, etiamsi quis eo irretitus fuerit, effugiet.
ch
183
183
Qui peccatum non odit inter peccatores, etiamsi non fecerit ipsum peccatum, tamen iudicatur.
ch
184
184
Super proximo peccante suspira, ut & teipsum accuses: omnes enim vitijs & peccatis sumus obnoxij.
ch
185
185
Commonefacias iudicis amicum qui peccavit, & hoc pacto tuum vulnus curabis: commune enim est consilii pharmacum.
ch
186
186
Dicere quid volens, aut facere, de apologia eius cogita paulo post adhibenda: & cautius ages, metu correctus.
ch
187
187
Peccati poenam metue, turpitudinem vero neglige: in utroque namque excessus periculosus est.
ch
188
188
Futurorum bonorum & pulchritudo & multitudo infinita est.
Omnia (mundana) umbra & sumus & bullae sunt.
ch
189
189
Mala ne femina: messis enim prope est, & ignis excipiet spinarum agricolam.
ch
190
190
Rosae vitae sunt hypocritae, avari, & voluptarij. Caeterum parumper sustine, & gramen videbis conculcatum.
ch
191
191
Omne opus malum armat diabolum: armatus vero, graviter armatos accipit.
ch
192
192
Si vis inimicum imbecillem reddere, peccatum rescinde: nudatus enim alis, ut passerculus, illuditur.
ch
193
193
Vae impio: cum enim omnes illuminantur, ipse solus manet in tenebris.
ch
194
194
Vae blasphaemo. nam lingua ligabitur & quo pacto iudici respondere poterit?
ch
195
195
Vae iniquo: ad iudicem enim austerum, & iustum, & legislatorem proficiscitur.
ch
196
196
Vae avaro: divitiae enim fugiunt, & excipit eum ignis.
ch
197
197
Vae socordi: quaeret enim tempus quod male insumpsit.
ch
198
198
Vae superbo: cum enim ingreditur sepulchrum, quis sit edocetur.
ch
199
199
Vae scortatori: sordidem enim habet stolam, & e nuptijs ejicietur.
ch
200
200
Vae conuiciatori, & una cum ipso ebrio: cum homicidis enim constituitur uterque, & cum moechis puniuntur simul.
ch
201
201
Vae delicias sectanti: tempore enim exiguo tanquam vitulus ad mactationem paratur.
ch
202
202
Vae hypocritae: pastor enim ipsum negabit, & ipse aries lupus esse demonstrabitur.
ch
203
203
Beatus qui angustam ambulat semitam: coronatus enim in coelum ingredietur.
ch
204
204
Beatus quae voluptates calcat: metuunt enim daemones cum eo certamen suscipere.
ch
205
205
Beatus, virtute purus, & anima simplex existens: mundum enim ille iudicare, nec vero cum mundo iudicari futurus est.
ch
205#2
205b
205#2
Beatus qui vigilat in orationibus & lectionibus, & opere bono: illuminabitur enim huiusmodi, ne obdormiat in montem.
